CanadiAnna

With Kitty's approval

2009-10-20T14:49:00.005-07:00

NARESZCIE! Mamy stół. Przywieźliśmy wczoraj. Używany. Kupiony za ok. 25 zł bardzo porządny stół z dwoma krzesłami. Po nieudanym zakupie z Jysku (stół nawet nie złożony - krzesło felerne oraz z jedną nogą krótszą!), straciłam nadzieję, że będę mogła normalnie spędzić dzień poza łóżkiem (dotąd w jedynym używalnym pokoju jest sypialnia, co oznacza, że łóżko jest też stołem, sofą i krzesłami). I oto wczoraj zakupiliśmy prześliczny stół. Krzesła wymagają nowych obić, bo są paskudnie brudne i podarte, ale co to dla mnie! Niedługo przyjedzie moja maszyna do szycia (prezent na zaległe imieniny i nadchodzącą Gwaizdkę), więc będzie się działo!
Na zdjęciu widzicie, że stół wraz z uroczystą kolacją (zupa ze szparagów [no dobra, przyznam się, była z torebki] z orzechami nerkowca i grzankami, falafele, pasta humus i czysty pilaw oraz pseudo-tzatziki) został zaaprobowany przez kicię.
Podziwiajcie!

Dnia 17 października...

2009-10-19T15:33:00.011-07:00

PIKNIK I HINDUSKIE ŚWIĘTO DIVALI

Śmy sobie piknik zrobili. Bo ciepło było. Wstaliśmy jak zwykle w wolne dni późno. Nie ma opcji, żeby zwlec się z wyrka, skoro wreszcie można się powylegiwać, prawda? I zamiast zjeść jak normalni ludzie śniadanie, a potem obiadek, czy też lunch, postanowiliśmy wziąć jadło i napoje i wyruszyć w nieznane. Gdzieś na obrzeżach Reginy miał być jakiś ładny stawek tudzież jeziorko. Znaleźliśmy inne, bo tamto już najwyraźniej nie istnieje. Trochę nas przestraszyły kule dum-dum na słonia, które znaleźliśmy w trawie - mieliśmy sporą nadzieję, że ich posiadacz nie uzna, że jesteśmy niemile widziani na jego polu.
Ponieważ Misio nalegał, wzięliśmy ze sobą małego stwora zwanego Luną. Stworowi nie podobała się podróż na miejsce pikniku, ale już trawka zdecydowanie bardziej. Poczuliśmy się niepewnie, kiedy na brzegu coś zaczęło szeleścić. Moja pierwsza myśl - szczur. Okazało się jednak, że w odwiedziny przyszedł piesek preriowy. Dał sobie cyknąć parę zdjęć. Jest wielkości małej świnki morskiej mniej więcej. Tylko chudszy.

Wieczorem zostałam zaskoczona wyjściem do świątyni hinduskiej, bo było święto zwane Divali. Hindusi ustalają święta wg. kalendarza lunarnego, więc święta co roku przypadają one w innym dniu. Divali to święto bogini Lakszmi, bogini bogactwa, duchowego piękna i powodzenia, zaznaczające również nowy rok kalendarzowy. Program (bo tak to nazywają), był uroczy. Weszliśmy na koniec pudźy (czyli adoracji bóstwa). Po niej nastąpiły śpiewy - Mantra Gayatri i jej różne wersje, śpiewane przez dzieci ze szkółki przyświątynnej. Potem wystąpiły dzieweczki w króciutkim tańcu-sztuce na cześć bogini Lakszmi. A potem był bhadźan kirtan, czyli śpiewy wspólne - jedną zwrotkę śpiewa prowadzący (przeuroczy kapłan tym razem :P ), a wszyscy powtarzają. Często jest odśpiewywane 108 imion danego bóstwa. Nam to na szczęście zostało oszczędzone, bo o ile uwielbiam kirtany, to głos pani prowadzącej chór wiernych był raczej... dramatyczny. No a potem można było machnąć sobie tacą ze światełkiem przed bóstwami. Ja machnęłam ;) No i wyżerka - prasand, czyli jedzenie, które zostało złożone bóstwom w ofierze. Zabiera się je i się je je, oł je! :) Słodycze indyjskie... MNIOMMMMM
To co najbardziej do mnie przemawia w hinduskim podejściu do religii to a) czczenie danego bóstwa, ale uznanie, że czcimy to konkretne bóstwo w tej konkretnej figurce tylko w tej chwili, wiedząc, że Bóg jest jeden, jest wszędzie i przenika wszystko i b) że tak naprawdę uroczystości to są spędy społeczne, podczas których ludzie siadają razem i gdy kapłan sobie klepie jesteśmy cicho, a potem należy gadać, pytać o krewnych i obgadywać znajomych. No i to żarcie... :)

Namiastka jesieni

2009-10-19T15:06:00.008-07:00

No to obiecane fotki. Na pierwszej moja obsesja: dzikie gęsi kanadyjskie. Odlatują już niedługo, więc każde ostatnie gęgnięcie na niebie wprawia mnie w nostalgię i rzewną rzewność. Kliknijta to se powiększyta.
Na! Macie to niebo :) Na drugim zdjątku niebo nad strumieniem. Regina pozazdrościła Saskatoon rzeki i jako stolica prowincji postanowiła sama sobie wybudować rzekę. Piekne jezioro Wascana i park poczekają do wiosny na fotografie, chyba że wydarzy się coś spektakularnie jesiennego. To miejsce naprawdę zasługuje na oddanie mu sprawiedliwości na ładnej fotce. Ale kawałek rzeczki odprowadzającej wodę do jeziorka (a w zasadzie stawu) w centrum miasta możecie podziwiać już teraz. Było zimno jak nie wiem.
Na ostatniej nasz domek od tyłu. Dwa okna na wysokości trawy są nasze. Możecie też podziwiać pupę naszej zardzewiałej Hondy Civic. Przeprowadzamy się z dniem 1 listopada

The autumn is cancelled!

2009-10-11T19:30:00.002-07:00

Nno...
To się wpakowałam. Naopowiadałam wszystkim, że jedyne, co w Kanadzie jest absolutnie nie do pobicia przez Polskę i żaden inny kraj, który widziałam , to niebo. I jesień. I obiecałam fotki tej pięknej, mieniącej się barwami z złotym słońcu Saskatchewan jesieni. I co? I gucio.
Na dzień przed odlotem z Warszawy u nas było ciepło, a w Reginie wręcz upalnie, bo jakieś 25 stopni. 19 września, w dniu 0, myślałam, że może po prostu jestem zmęczona po locie i nerwach związanych z przewozem kota (historia cudownego powitania w Toronto innym razem). Było mi zimno w samolocie z Toronto do Reginy i po wyjściu z lotniska jeszcze bardziej.
Następnego dnia od razu rzuciliśmy się na zakupy, bo w lodówce Misia świeciło pustkami. I też coś nie halo. Jakoś tak bardziej 14 stopni, niż 24...
To była niedziela, a poniedziałek był już jawnie lodowaty, około 7 stopni i deszcz.
A po deszczu przyszła... zima. Cztery dni temu spadł śnieg i... wzdragam się przed wulgaryzmem, ale nie mogę tego nazwać inaczej: piździło. W Kanadzie bardzo ważną rzeczą jest temperatura odczuwalna, ponieważ z powodu silnych wiatrów i różnych interesujących anomalii często różni się ona znacznie od tej, którą pokazuje internetowa prognoza pogody, a zwłaszcza na preriach. A więc na przykład w piątek dnia pańskiego 8 października, skubany wiatr piłował do -12, a temperatura podana na dzień była -2. Czad. A czapy i rękawiczki pochowane... Wszyscy saskaczełańczycy są zdumieni zimą w październiku i to tak nieprzyjemną. Ponoć przypomina to bardziej fatalna pogodę styczniową niż cokolwiek innego. Chociaż umówmy się - ja można się dziwić zimie w prowincji kraju, w której zima trwa cholerne 6 miesięcy bez mała.
Dziś troszkę cieplej, ale wczoraj mimo +2, wiatr mało mi nie wyrwał twarzy i rąk, zanim wbiliśmy się do maleńkiej restauracji na pandźabski obiad po taniości.
So there you go... zdjęcia na razie są w mojej komórce, z którą wciąż nie umiem się obchodzić, więc musicie poczekać.
A warto czekać, bo Regina w odróżnieniu od Saskatoon jest naprawdę urokliwa. Miejscami (żeby nie było, że mi się tu za bardzo podoba :P )

Maleńka przerwa

2009-10-11T19:26:00.002-07:00

No tak... zrobiła mi się maleńka przerwa między wpisami...
W międzyczasie spędziłam 3 miechy w Kanadzie, potem miesiąc między grudniem a styczniem i tydzień w kwietniu. Wciąż nie byłam przekonana, czy lubię Kanadę (z nastawieniem, że nie, nie chcę tu mieszkać itp. itd.)
A teraz? Wylądowałam tu na jakiś rok i nie mam wyjścia :)
Postaram się podawać raporty najbardziej nieobiektywnie jak się da i zobaczymy, co z tego wyjdzie.

Pomiędzy 1

2008-07-24T14:15:00.000-07:00

Wylot z Vancouver. Lotnisko po raz kolejny mnie wpienia. Tym razem puścili lżejszą walizkę, a cięższą kazali przepakować. Tylko do czego, do cholery, skoro pierwszą już zabrali i oddać nie chcą????
Przepakowuję do plecaka. Oczywiście rzeczy, na które nikt w Polsce nie zwrócił uwagi, tutaj zostają skonfiskowane. Najgorsze jest to, że to były rzeczy z apteki, tutaj ich nie dostanę, a moja skóra wymaga specjalnego traktowania.

Przelot do Edmonton przebiega bez zakłóceń, ale jest niespodzianka: samolocik malusi w porównaniu z Boeingiem, ale miejsca jakoś nadspodziewanie dużo. Nagle Pani wchodzi i zasłania za mną zasłonkę. Okazuje się, że jakimś cudem lecę pierwszą klasą. Jakim cudem? Tego nie wie nikt. Jest przyjemnie. Strzelam fotki. I czuję, że jednak lubię latać. Między Vancouver a Edmonton jest pięknie i górzyście.

2008-07-24T14:12:00.001-07:00

Boskie VANCOUVER cz.2 ocean i góry txt

2008-07-08T22:38:00.001-07:00

Po południu przed kolacją, Alex zabiera mnie na spacer nad ocean. Vancouver leży w zatoce i z tego konkretnego deptaka widać znowu Mount Baker w USA. Ale co bardziej niesamowite, po prawej jest ocean, a po lewej góry. Kamienie wzdłuż plaży pokrywają urocze witrażyki, wyglądające jak wydzieranka, tylko że ze szkła. Dziwne korzenie i kamienie też mają wzięcie – widać, że ludziom zależy i że dbają.
Widziałam fokę! :) Wierzcie lub nie, ale ten malusi czarny punkcik to głowa foki.
Wieczorem zaś kolacja w przemiłym towarzystwie w restauracji. Najedzoną po uszy i śpiącą, Alex zawozi do domu i obie idziemy spać. Następnego dnia wczesna pobudka, bo samolot odlatuje o 9 z minutami.

Boskie VANCOUVER cz.2 ocean i góry

2008-07-08T22:29:00.005-07:00

Boskie VANCOUVER cz.1 - Grouse Mountain txt

2008-07-08T21:12:00.002-07:00

Następnego dnia udało mi się (dzięki radzie znajomego) uniknąć jetlagu, a przynajmniej większości jego skutków. Co prawda przez kilka dni w okolicach godziny 7 wieczorem zaczynałam odpływać do krainy pa pa, ale trzymałam się nieźle.
Rano wstałam koło 9 i szlajałam się po pustym mieszkanku Alex, zupełnie nie mogąc się do niczego zebrać. Pooglądałam telewizję, zjadłam coś, wzięłam prysznic, przepakowałam walizki na lot następnego dnia. Alex udało się tego dnia specjalnie dla mnie zwolnić wcześniej z pracy i zabrać mnie na zwiedzanie. Na szczyt Grouse Mountain (1250 m) wjeżdża się kolejką linową. Z góry można zobaczyć Vancouver i Mount Baker leżącą już w stanie Washington. Ale co naprawdę czyni Grouse Mountain tak wyjątkowym to schronienie dla dzikich zwierząt.
Jeszcze przed wjazdem na górę pojawiają się wilki. Są absolutnie przepiękne, nieco większe od psów, ze lśniącym miękkim zimowym futrem. Biegają nerwowo wzdłuż ogrodzenia, bo właśnie za chwilę pojawi się ich opiekunka z porcjami mięsa (dziś w menu uda jagnięce). Zostały uratowane przed niechybną śmiercią – niepotrzebne już w przemyśle filmowym nie miałyby najmniejszej szansy na wolności.
Na samej górze, poza zapierającymi dech widokami słyszymy pogadankę o sokołach i orłach i oglądamy Lumberjack Show – dwóch drwali stających do konkurencji jak za starych czasów.
Kolejnymi ocaleńcami są dwa „niedźwiadki” grizzly. Grinder pałętał się samotnie i nigdy nie odnaleziono nawet śladu jego matki, co jest wśród niedźwiedzi niespotykane. Coola jest jedynym, który przeżył z rodzeństwa trzech niedźwiadków, osieroconych po tym, jak ich matkę zabiła ciężarówka.
Niedźwiedzie przez zimę śpią w „niedźwiedzim hotelu” pod kilkunastoma metrami śniegu. Odkopywane są dopiero na wiosnę. Może i są urocze, ale są też wielkie (w porównaniu do naszych niedźwiedzi brunatnych) i koszmarnie niebezpieczne. To ponoć jedyne niedźwiedzie, które bez specjalnego zaproszenia atakują i zabijają ludzi. Te dwa jeszcze mają urosnąć. Obserwacja ich zwyczajów i zachowań ma pomóc w przyszłości w przystosowywaniu innych grizzly do przywrócenia na wolność.
To tyle, jeśli chodzi o cudną wycieczkę.

Boskie VANCOUVER cz.1 - Grouse Mountain

2008-07-08T20:52:00.008-07:00

Do Vancouver

2008-06-29T20:50:00.012-07:00

Wylot o 7:50 rano i frenetyczne przepakowywanie się na lotnisku w dwie torby - genialne linie lotnicze Air Canada do boju! Można zabrać nie jedną, ale DWIE torby o wadze 23 kg każda. Smutne, bo ja miałam jedną walizę, która ważyła ponad 33 kg. 10 kg nadbagażu, 60 zł za kilo to wynosi... - nie ma opcji, przepakowujemy do zakupionej na lotnisku torby (dzięki Krzysiu! Jesteś wielki!).
Po wkroczeniu w strefę bezcłową usiłowałam zakupić adaptor prądu. Zapłaciłam post-PRLowskiej sprzedawczyni ponad 100 złociszy. Omal się nie spóźniłam na samolot. W Vancouver okazało się, że adaptor nie działa.

Przesiadka na Heathrow. Czuję do siebie głęboką niechęć z tego powodu, ale muszę to przyznać - o niczym tak nie marzyłam podczas lotu jak o pysznej kawie w Starbucks Cafe i czekoladowym muffinku. I to dokładnie dostałam.
Udało mi się też kupić drugi adaptor (dzięki Bogu za moją asekuratywność).
Strasznie nie chciałam wsiadać do samolotu do Kanady. Coś mnie ciągnęło na zewnątrz, do Londynu, żeby pozwiedzać, odwiedzić stare śmieci i starych znajomych... Mimo, iż Heathrow ma paskudną opinię, nie doświadczyłam ani jednej nieprzyjemnej sytuacji, Brytole wyłazili ze skóry, żeby być mili (jak zwykle zresztą, sektor usług jest w tym kraju po prostu jak marzenie).

Lot do Kanady miał trwać jakieś 9 godzin, o ile się nie mylę, i był dosyć przyjemny. Wygodne siedzenia, karmili nas w zasadzie co 2-3 godziny, uszami wychodziło, każdy miał swój własny ekranik z jakąś absurdalną ilością filmów do wyboru, czyli na nudę nie można było narzekać.
Dwie rzeczy nieprzyjemne podczas lotu to odwiedziny w ubikacji - omal nie dostałam zawału spuszczając po raz pierwszy wodę. Myślałam, że mnie zassie i że mi eksplodują bębenki.
Druga to dziwne uczucie, że lecimy do tyłu. Przeszło mi po około godzinie.
No i nie zapominajmy o kompletnym braku logiki całej sytuacji - atak paniki murowany - co ja w zasadzie robię? Chyba mi kompletnie odwaliło, żeby lecieć taki kawał świata! Na pomoc! Ja chcę wracać!

Vancouver powiało mnie kompletnym falstartem. Jeszcze na Heathrow zamieniłam parę słów z panem Krzysztofem z Polski, który jechał "do przyjaciół" w Vancouver. Ponieważ w zasadzie nie znał angielskiego zaoferowałam pomoc, jeśli będzie potrzebna. Pomogłam mu wypełnić deklarację i kiedy podszedł do celnika czekałam, czy mnie nie zawoła. Zawołał mnie celnik. Spytał czy jesteśmy razem i kazał czekać na swoją kolej. Pan Krzysztof był pod ostrzałem przez dokładnie 1 minutę.
Z kolei mnie ten sam celnik przepytywał ponad 5 minut, pytając nawet o uczelnię w Polsce i co zrobię, jak skończą mi się pieniądze, wchodząc w takie detale, że miałam ochotę mu powiedzieć, żeby się odczepił. Bardzo nieprzyjemne doświadczenie.

Po przekroczeniu granicy celnej musiałam znowu przepakować torby do jednej, postanowiłam zdobyć kartę telefoniczną i zadzwonić do domu, zapytać o kilka rzeczy w Air Canada przed odlotem za dwa dni, zadzwonić do Alex (koleżanki, która mnie gościła w Vancouver) oraz dowiedzieć się, jak mam się dostać autobusem do centrum. Z tych wszystkich czynności tylko telefon do Alex zajął mi mniej czasu i kosztował mnie certolenia się niż 5-10 minut. Biura Air Canada szukałam ponad 10 minut, zwiedziłam przy okazji całe bez mała lotnisko i porozmawiałam z kilkoma nieprzyjemnymi paniami. Obsługa w sklepach denna, patrzą na człowieka jak na kosmitę, gorzej niż w Polsce. A myślałby kto, że to kraj bardziej cywilizowany. Karta nie działała. Nie mogłam wykręcić numeru. Potem nie chciało mnie połączyć, nigdzie nie napisali, jak wykręcać numer i że nie można zadzwonić na komórkę. Zadzwoniłam do informacji i pani, którą sam głos powinien zdyskwalifikować jeśli chodzi o pracę w call centre, oznajmiła że muszę inaczej wykręcić numer. Wykręciłam inaczej i wciąż nic. Zadzwoniłam więc do niej raz jeszcze i tym razem usłyszałam, że coś musi być nie tak z liniami telefonicznymi w Polsce. Odpowedziałam, że byłoby to możliwe ze 20 lat temu, ale teraz raczej wątpliwe. Koniec końców nie dodzwoniłam się do domu, nie dodzwoniłam się też do Saskatoon.
Wściekła nad wszelką miarę poszłam na autobus, na który musiałam poczekać ponad 20 minut, nie wiedziałam, gdzie mam wysiąść dokładnie i co dalej.
Vancouver na drodze od lotniska było brzydkie i poza dużą ilością zielonego, nie różniło się w zasadzie od Warszawy. Phi - pomyślałam - i to ma być ten cudowny kraj? To jest ta Ameryka Północna? Kanadyjski sen? Nagle zielone się skończyło i zostałam z jednej chwili otoczona przez masywne, strzeliste wieżowce - jeden na drugim. Zero drzew, zero zieleni. FUUUUUUJ!!!

Wysiadłam i postanowiłam zadzwonić do Alex, żeby dopytać, gdzie mam się udać. Budki telefonicznej szukałam ponad 10 minut ciągnąć za sobą ciężką walizę i ciężki plecak. Budka telefoniczna? W tamtym budynku. Tylko że nie wejdę do niego, bo drzwi obrotowe nie uwzględniają ludzi z wielgachnymi walizkami.
Po dłuższym czasie znalazłam budkę i zadzwoniłam. Alex odetchnęła, bo już się niepokoiła o mnie. Kazała udać się na przystanek pod budynek Hudson Bay.
Udałam się. Ale przystanek się nie udał, bo był czasowo skasowany.
Nie wiedziałam, który przystanek jest tam zamiast niego. Więc stanęłam jak durna na skrzyżowaniu i postanowiłam stać i czekać na zbawienie.
Zbawienie nadjechało samochodem, ale nie udało mi się wskoczyć, bo torby, więc zbawienie musiało objechać pół centrum dookoła, żeby zawrócić i podjechać raz jeszcze.

W wymiętym śmierdzącym ubraniu, zmęczona, wściekła i rozczarowana zostałam zaproszona do restauracji przez rodziców Alex na słynnego łososia z British Columbii. Oraz pyszne wino rodzimej produkcji.
Ufff...

tuż tuż/around the corner

2008-06-15T09:27:00.004-07:00

4 dni do odlotu. Odliczanie rozpoczęte.
Hasła na tę chwilę to: chaos, pośpiech, ekscytacja, zbyt mało snu, Jaromír Nohavica i Čechomor oraz trudne rozrachunki ze sobą samą. Już czas kanadyjski.

4 days to the departure. It's the final countdown :)
Key-words for today: chaos, haste, excitement, too little sleep, Jaromír Nohavica á Čechomor, and difficult time with coming to terms with myself. Already Canadian time.